Tekstvak: EEV presenteert zich

Andere mensen hebben veel zorg nodig en weten dat het niet kan. Maar bij het zien van al die vogels hier op een rijtje in deze mooie kooitjes verscheen er wel een lach. Het brengt mooie herinneringen naar boven. Natuurlijk is dat ook wel de opzet van dagen als deze.  Mensen moeten al zoveel opgeven als ze naar een tehuis moeten dat het zien van vogels ,hun even terug brengt in tijd. 

In het huis is ook een volière. Daaromheen staan tafels en stoelen en er is een vijver. Hier kan men even “uit waaien” of straks in het zonnetje zitten. De volière word veel bezocht en iedereen geniet er van.

 

Leuk vind ik het dat vogels zoveel kunnen betekenen en ik denk dan al snel weer aan mijn eigen opa’s en vader. Ze zijn niet meer, maar in iedere vogel zie ik ze terug. Hoor hun verhalen en krijgt dat Brabantse gevoel van binnen. Trots ben ik om ook mijn verhalen te vertellen over de vogels en al snel is het druk om ons heen. En we gaan helemaal op in het enthousiasme van de mensen. Tijd om af te sluiten kwam dan ook veel te snel, het was gewoon te gezellig.  

 

Na afloop kwam Guido die dit organiseert vragen of het naar wens was. Volmondig kwam er een ja ! En weten we dat we in september weer tijd vrij maken voor deze mensen. Want die gezichten en de verhalen en het gevoel goed te doen ,is een heerlijk gevoel.

Trots kan ik zeggen als ze vragen “waarom bent u hier “  dat ik lid ben van EEV de  Kleurkanarie.

Trots op ons clubke…

Vogels groetjes van de secretaris  Thiely  de Moor..

 

Vandaag zijn we weer met enkele leden naar een verzorgingshuis gegaan om mensen blij te maken bij het zien van vogels. De morgen begon rustig en soms kwam er wel iemand even kijken. We konden  zo ook even met de andere mensen praten die vogels hadden meegenomen. Langzaam kwamen er mensen van “het huis’. Tegen 10.30 uur  was het gezellig druk.  Mensen die normaal beneden een kopje koffie komen drinken kwamen meteen even kijken naar de vogels. Toen het 11 uur was,  was het zelfs echt druk en was bijna de ruimte te klein.

 

Engelsbergen

 Naast mensen in een rolstoel of met rollator waren er ook mensen die goed ter been waren.              Ze hebben daar een woning die gekoppeld is aan het grote huis, en wonen daar met behulp van zorg .   Ik kwam in gesprek met een man en vrouw die  40 jaar lang dieren hadden gehad. Van  vis naar schildpad , een hond ,een poes en vogels. Altijd waren ze omringd door dieren. Daarom kozen ze nu voor Engelsbergen omdat ze hier een huisdier mochten houden.  De man vertelde dat hij voor zijn verjaardag een koppeltje love - birds had gekregen en na een paar jaar had hij er 50.  Ze hadden daarna nog zebravinkjes gekregen en ook deze vogels vermenigvuldigde zich snel. Nu ze hier wonen kan dat allemaal niet meer, maar om weer een vogel in huis te nemen werd nu wel geprikkeld. Zolang het nog kan…. Zo waren er veel verhalen…